DVB-T

DVB-T (ang. Digital Video Broadcasting – Terrestrial)– standard cyfrowej telewizji naziemnej.

DVB-T powstał w 1997 roku jako standard przesyłania cyfrowych strumieni telewizji naziemnej. Strumień każdego kanału zawiera cyfrowo zakodowany obraz, dźwięk i informacje dodatkowe, jak telegazeta. Do transportu danych wykorzystywany jest strumień MPEG. Obraz i dźwięk kodowane i kompresowane są przy użyciu kodeka MPEG2, lub (używanego w Polsce) MPEG4.

Pierwsze nadajniki naziemnej telewizji cyfrowej wykorzystywały kodek MPEG2 (np. w Niemczech), w Polsce używany jest jego następca dający obraz lepszej jakości MPEG4, dlatego odbiorniki nieprzystosowane do odbioru sygnałów MPEG4 (np. sprowadzone z Niemiec) nie będą działały w Polsce. Kolejnym rozwijanym stopniowo standardem jest DVB-T2 – jego pierwsze implementacje dostępne są w Wielkiej Brytanii.

Cyfrowa telewizja naziemna charakteryzuje się wysokiej jakości obrazem i dźwiękiem (także Full HD), oraz dużą odpornością na zakłócenia, przez co nie występuje w niej efekt „śnieżenia” obrazu czy tzw. „przebicia”. Przy słabym sygnale nie jest jednak możliwe w ogóle oglądanie telewizji.

Najczęściej poszukiwane

Porady

więcej porad